Giresun → Ordu

Bulancak'a girer girmez göreceksin: meydan doğrudan denize açılıyor, çay bahçeleri sahil promenadı boyunca dizilmiş, iskelenin önünde balıkçı tekneleri sıralanmış. Burası Giresun ilinin nüfus olarak ikinci büyük yerleşimi, üstelik şehir merkezine sadece on iki kilometre uzaklıkta — bu yüzden bölgenin nabzı bir bakıma burada atar. Aracını meydanın çevresine bırak, biraz yürü; sahil parkında oturan amcaların elinde mutlaka bir bardak çay olacak, fındık ekonomisinin sohbetleri bu masalardan eksik olmaz çünkü ilçenin ticaretinin büyük kısmı o küçük kahverengi meyveden geliyor. Eğer saatler 11:30'u gösteriyorsa şanslısın — balıkçı tekneleri tam o vakit dönüyor, iskelede taze çinekop ya da hamsi tezgahı kuruluyor; sen istersen sadece izle, istersen birkaç balık alıp akşam Ordu'da pansiyonda pişirme planı yap. Otururken sırtını denize verme — Karadeniz'i bu rotada ilk gerçek anlamda burada hissedeceksin, bardak çayını alıp ufka çevril, dalgayı dinle, hiç acele etme. Çünkü bu rotanın tek altın kuralı yavaş gitmek.

Piraziz'e girdiğinde fark edeceksin — burada büyük bir tarihi yapı, görkemli bir kale yok; ama bu rotanın en sessiz nefesini sana tam olarak burası verecek. İlçe küçücük, nüfusu az, sokakları dar; balıkçı tekneleri kıyıya çekilmiş, taş çayhaneler tek katlı sıralanmış, ortalıkta vakit yavaş geçiyor gibi. İşte bu yüzden seninle birlikte buraya bir bahane uydurup duruyorum — bir balık ekmek için, ya da sadece kayalara inip on dakika dalga sesi dinlemek için. Piraziz aynı zamanda Giresun ilinin batı sınırı; bir sonraki sokakta zaten Ordu plakasına geçiyorsun, yani burası rotanın coğrafi bir eşiği. Aracı yol kenarına çek, denize doğru bir patika bul, bir taşın üstüne otur. Dalganın kayalara çarpışını dinle, ufka bak, hiçbir şey düşünme. İnan bana, on iki yıllık rehberlik hayatımda öğrendim — büyük yapı görmediğin bu tür sessiz duraklar bazen en güçlü hatıraları bırakıyor; Karadeniz'in kendi temposu burada seni içine alıyor, sen de farkında olmadan ona uyum sağlıyorsun.

Gülyalı seni biraz beklenmedik şekilde karşılar — burada görkemli bir program, mutlaka görülmesi gereken bir yapı yok; ama tam da bu yüzden bu rotada işe yarıyor. Düşün ki bütün sabah sahili dolaşmışsın, ayakların biraz yorulmuş, belki bir kahveye, belki sadece tuvalet molasına ihtiyacın var — işte Gülyalı tam o anın için küçük, sade ve doğru bir mola noktası. Sahil promenadında küçük bir park, sıcak bir çayhane, bir iki balıkçı barakası seni bekliyor. Ama Gülyalı'nın benim için asıl anlamı başka: burası rotanın coğrafi geçiş anının damgası. Artık Giresun'da değilsin, Ordu'ya girdin; ve ileriye, batıya bir bak — hava açıksa Ordu Boztepesi'nin teleferik istasyonunu bile ufukta seçebilirsin, küçük bir nokta gibi yamaçta parıldıyor. Bir sonraki ve son durağının ilk işareti orada. Bardak çayını yudumla, kıyıdan son bir bakış at, fotoğrafını çek; sonra arabana dön, çünkü son on iki kilometre seni Ordu'nun kalbine taşıyacak.

Geldik işte. Ordu önünde açılıyor — deniz boyunca uzanan modern bir Karadeniz şehri, bugün 235 bin kişiye ev sahipliği yapıyor; ama bu kıyının hikayesi sandığından çok daha eskiye gidiyor. Antik adı Kotyora'ydı; MÖ 8. yüzyılda Miletos'tan gelen Yunan kolonistler kurmuş, ve MÖ 401'de Ksenofon'un komutasındaki on bin Yunan paralı askeri Pontus dağlarını aşıp Kotyora limanına ulaştığında, Anabasis adlı eserinde bu sahili tarihte ilk kez yazıya dökmüş. Yani şu anda durduğun yer, bin yıllık bir liman. Bugünkü turumuzun finali için iki nokta var, ikisini de gezeceğiz: önce Atatürk Köşkü'ne çıkalım — 1932'de Atatürk'e bağışlanmış küçük beyaz bir villa, bahçesinden Karadeniz panoraması, içeride 1930'ların Türkiye'sinden bir kesit. Sonra rotamızın asıl finali için Boztepe'ye, teleferiğe gidiyoruz. 2012'de açılmış olan bu modern hat seni sahilden tepeye sadece 6.5 dakikada çıkarıyor; tepede bir gözlem terası, bir restoran, ve hava açıksa ufukta Giresun siluetini hâlâ seçebileceğin bir manzara seni bekliyor. İşte rotanın daire dönüşü tam burada tamamlanıyor — sabah Giresun'un kale yamacındaki o eski Boztepe'den çıkmıştık, akşam Ordu'nun teleferikle çıkılan modern Boztepe'sindeyiz. Aralarında sadece 50 kilometre, ama dile gelse iki bin yıllık bir hikaye anlatır.